Feedback

User Tags

0x gestemd

Biopolis

In 1965 lanceerden Enrico en Luzia Hartsuyker Biopolis: een model voor een nieuwe stedelijke cultuur. Het was een alternatief voor de gespreide verstedelijking in Nederland sinds 1945 en de modernistische opvatting over het scheiden van functies als wonen, werken en recreëren. Biopolis is met zijn compacte, flexibele opzet nog altijd actueel en relevant als het gaat om duurzame verstedelijking.

De naoorlogse verstedelijking had door bebouwing en de aanleg van wegen geleid tot aantasting van het landschap, tot monotone, karakterloze stadsuitbreidingen. Biopolis is een compacte stad die juist integratie van stedelijke functies en een concentratie van sociale functies laat zien. Daardoor zou de stad minder belastend zijn voor het milieu. Er is minder automobiliteit, meer openbaar vervoer, en omliggende natuurgebieden worden gespaard.

Biopolis is ook een flexibele stad die aangepast kan worden aan ontwikkelingen in de samenleving, op gebieden als economie, communicatie, demografie en consumptie. Onder andere door woningen met flexibele inbouwsystemen die aanpasbaar zijn aan huidig en toekomstig gebruik. Biopolis is niet alleen flexibel in de tijd, maar ook in de ruimte: het concept kan worden toegepast op verschillende schaalniveaus, van een gebouw tot een wijk en zelfs een metropool.

Biopolis kreeg concreet gestalte in Hydrobiopolis (1968) een eveneens onuitgevoerd ontwerp voor de stadsuitbreiding van Den Haag, die vlak voor de kust in de Noordzee zou moeten komen.

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit project.